Tien jaar later: hoe wij naar immersie kijken

In minder dan tien jaar gingen escape rooms van hangsloten op IKEA-meubels naar een wereldwijde industrie met meer dan 100.000 rooms. Phil Edwards volgt die ontwikkeling in zijn video, en hij beschrijft iets wat wij van binnenuit hebben meegemaakt.

Onze eerste room opende in de Beurs van Berlage, een gebouw dat al een eeuw oud was toen wij er introkken. Vanaf het begin was de inzet: vakmanschap. Echte marmeren schouwen. Met de hand gemaakte rekwisieten. Verhalen die de puzzels betekenis gaven. Phil noemde The Alchemist een meesterwerk in sfeerdesign. Daar zijn we trots op. Het heeft ons tijd, geld en behoorlijk wat koppigheid gekost.

Wat tien jaar ons heeft geleerd over immersie

Immersie is niet één ding. Het zit niet in de decors, de puzzellogica of het verhaal apart. Het ontstaat wanneer die drie ophouden als losse onderdelen te voelen. Een room werkt als spelers vergeten dat ze in een room zitten.

Francine en Victor zijn daar een decennium lang naar op zoek geweest. Ze komen uit het theater en de scenografie, niet uit game development, en dat is te zien in hoe Sherlocked-rooms worden gebouwd. Het doel was nooit de slimste puzzel. Het was om je iets te laten voelen wat je niet verwachtte.

We hebben een uitgebreider stuk geschreven over de keuzes daarachter: wat een escape room écht meeslepend maakt.

De eerlijke versie van tien jaar rooms runnen

Achter elke goede room zit onderhoud. Rekwisieten gaan kapot. Gasten bedenken creatieve manieren om met dingen om te gaan die daar niet voor bedoeld zijn. Een room die in 2015 een paar duizend euro kostte om te bouwen, vraagt nu zes cijfers om op het niveau te maken dat wij willen. Inflatie, de pandemie, stijgende kosten, niets daarvan is aan ons voorbijgegaan.

Edwards omschreef het goed: mensen in deze industrie werken zich door het bedrijf heen om kunst te maken. Dat klopt. Wat het volhoudt is de andere kant daarvan. Een groep die na twintig minuten eindelijk een puzzel kraakt. Iemand die naar buiten stapt en zegt dat ze volledig vergeten waren waar ze waren. Dat went niet.

Waar het naartoe gaat

De industrie zoekt nog steeds haar grenzen. Immersief entertainment beweegt alle kanten op, acteurgestuurde ervaringen, interactief theater, formats die nog geen naam hebben. We maken deel uit van dat gesprek, en we hebben het nog niet allemaal uitgestippeld.

Tien jaar later staan we niet stil bij wat was. We bouwen de volgende room. En daarna de volgende.

Heb je nog nooit een van onze rooms gespeeld? Begin met The Alchemist. Bekijk alles wat we maken hier.