.svg)
Boek Nu
March 9, 2026
Gamifying the Sacred: een nieuwe benadering van museumbetrokkenheid
Korte samenvatting
Voordat we in het volledige verhaal duiken, is hier een duidelijke momentopname van de belangrijkste ideeën die we hebben onderzocht met The Art Engager.
- Musea zijn gewelven van verhalen, niet alleen kluizen met voorwerpen, en het is onze taak om de bezoeker te overhandigen de sleutel.
- De”12 jaar: Cliff„is echt, op het moment dat de maatschappij ons vertelt te stoppen met spelen om te leren, wat een tragedie we werken aan omgekeerd.
- Rollenspel is het ultieme gedragsmatige duwtje in de rug, want als je een bezoeker een badge en een functietitel geeft, behandelen ze de ruimte met meer respect dan een gewone toerist.
- Tastbare geschiedenis stokken, wat betekent dat een kind het metrieke stelsel onthoudt als het een tabel met zijn eigen tabel moet opmeten duim.
- Dood je lievelingen, omdat je niet elk feit op de muurtekst kunt vertellen als je wilt dat het publiek de emotionele waarheid van het verhaal.
Er is een bepaald soort stilte die over je heen valt als je een museum binnenloopt. Het is respectvol en zwaar. Je zet je stem zachter. Je houdt je handen achter je rug. Je kijkt, je leest en je gaat verder.
Maar we hebben ons altijd afgevraagd wat er zou gebeuren als je voorover mocht leunen.
Onze co-regisseur Francine Boon sprak met Claire Bown op The Art Engager podcast om precies dat te bespreken. Francine is een socioloog die mysteriemaker is geworden, en ze is jarenlang geobsedeerd door de alchemie om passieve observatie om te zetten in actieve participatie. Ze deelde het rommelige, prachtige proces achter onze samenwerkingen met het Rijksmuseum en de Koninklijk Paleis van Amsterdam, waar we probeerden een simpele vraag te beantwoorden.
Hoe krijgen we volwassenen weer aan het spelen?
Inhoudsopgave
De klif waar we stoppen met spelen
Er is een vreemd moment in het opgroeien waarop de regels plotseling veranderen. Tot we ongeveer twaalf jaar oud zijn, is iedereen het erover eens dat spelen de beste manier is om te leren. We leren empathie door house te spelen en we leren natuurkunde door torens te bouwen.
Dan slaat de klok twaalf en krijgen we te horen dat we moeten gaan zitten. Er wordt ons gezegd dat we moeten luisteren. Er wordt ons verteld dat leren een serieuze zaak is en dat spelen voor op de speelplaats is.
Francine sprak met veel passie over deze „klif” omdat deze zoveel van wat we doen bij Sherlocked. Wij geloven dat spelen een krachtige gemoedstoestand is voor het verwerken van informatie. Wanneer je een fantasieomgeving betreedt, is het veilig om te falen. Het is veilig om een nieuwe identiteit uit te proberen. We hebben volwassenen uit onze ervaringen zien komen die verrast zijn door hun eigen leiderschap of hun eigen slimheid.
Toen we deze filosofie naar het Rijksmuseum brachten, wilden we die kloof overbruggen. We wilden mensen toestemming geven om weer nieuwsgierig te zijn.
Ontwerpen voor de ongeschreven regels
Een van de meest fascinerende uitdagingen van het werken in een erfgoedsite is de spanning tussen onderdompeling en behoud. De curatoren zijn terecht doodsbang. Ze stellen zich een spel voor en ze stellen zich voor dat mensen door de galerij rennen en een 17e-eeuwse vaas omver gooien.
We moesten een manier vinden om het spel spannend te maken en tegelijkertijd van de spelers de veiligste mensen in de kamer te maken.
Onze oplossing was een les in gedragspsychologie. We hebben mensen niet gevraagd om als gamers te komen. We hebben hen gevraagd om als „stagiaires” te komen. We creëerden een verhaal waarin ze nieuwe aanwervingen waren voor een fictieve curator genaamd Bert. We gaven ze officieel ogende insignes en stuurden ze op een missie.
Het resultaat was serendipiteit. Omdat ze zich personeel voelden, gedroegen ze zich als personeel. Ze zijn niet weggelopen. Ze hebben andere luidruchtige bezoekers tot zwijgen gebracht. Door de grens tussen fictie en realiteit vervaagt, we gaven ze een rol die gepaard ging met verantwoordelijkheid. Het blijkt dat als je je publiek als helden behandelt, ze de gelegenheid aangrijpen.
Wanneer geschiedenis tastbaar wordt
Voor het Koninklijk Paleis in Amsterdam was de uitdaging anders. We kregen van de koning de opdracht om een groep in te schakelen waarvan bekend is dat het moeilijk is om indruk te maken: schoolkinderen van tien tot twaalf jaar.
Het paleis is een prachtig gebouw, maar voor een tienjarige kan het koud en afstandelijk aanvoelen. We wilden de geschiedenis ruig en echt laten aanvoelen. We hebben ons gericht op het tijdperk van Louis Napoleon, die het metrieke stelsel in Nederland introduceerde.
We hadden er een plakkaat over kunnen schrijven. In plaats daarvan hebben we een puzzel gemaakt.
We gaven de kinderen „duimen” van een gestandaardiseerd formaat en vroegen hen om de meubels op te meten, net zoals mensen dat deden voordat de meter bestond. Ze realiseerden zich al snel dat meten met een duim onnauwkeurig en frustrerend is. Toen ze eindelijk het „metrieke stelsel” in de game ontgrendelden, was dat niet zomaar een feit. Het was een oplossing voor een probleem dat ze fysiek hadden gevoeld.
Dit is het verschil tussen het tonen van een object en het delen van een verhaal.
De gewelven van verhalen
We zien musea vaak als plekken waar voorwerpen zijn ondergebracht, maar Francine beschrijft ze als gewelven van verhalen. De objecten zijn gewoon het puin dat door mensenlevens is achtergelaten.
In het Rijksmuseum bouwden we een zoektocht rond een schilder genaamd Torrentius. Hij was een libertijn, lid van een geheim genootschap en een rivaal van Rembrandt. Tegenwoordig is slechts één van zijn schilderijen bewaard gebleven. Het hangt in het museum en wordt vaak over het hoofd gezien omdat het hoog op de muur boven een bekender stuk staat.
Door van dat schilderij het middelpunt van een mysterie te maken, hebben we mensen gedwongen er echt naar te kijken. We hebben ze niet alleen verteld dat het belangrijk was. We hebben er de sleutel tot hun succes van gemaakt.
Duik dieper in de methode
We hebben in dit gesprek zoveel terrein behandeld dat we het verder voor u wilden uitsplitsen. Of je nu een docent bent, een curator of gewoon iemand die van een goede puzzel houdt, we hebben deze lessen uitgepakt in onze nieuwe serie diepe duiken.
- Voor de docenten: We onderzoeken de specifieke mechanica van de doelgroep van 12-18 jaar betrekken, een groep die zich vaak onbereikbaar voelt.
- Voor de curatoren: We pakken het „Do Not Touch” -dilemma aan en hoe je interactiviteit ontwerpt die je collectie beschermt.
- Voor de verhalenvertellers: We kijken hoe je de „geest” in je gebouw kunt vinden en historische feiten omzetten in verhalend goud.
We zijn zo klaar om dit gesprek voort te zetten. Heb je een gebouw vol verhalen die erop wachten om verteld te worden, neem dan gerust contact met ons op. Laten we wat magie maken.
